Skip Navigation LinksHowest » Internationalisering » Studenten getuigen » Mara Lapiere

Mara Lapiere

Delen via:  

Al sinds het begin van het tweede jaar was ik zeker dat ik mijn eindstage in het buitenland zou doen. Maar waar, dit was de vraag. Toen we ons voorstel mochten indienen heb ik lang getwijfeld naar waar ik wilde gaan.

Gelukkig werd die keuze wat verzacht door een medestudente die ook op buitenlandse stage wilde gaan. Samen beslisten we om het wondermooie Peru te bezoeken.

Mijn reis begon al met het voorbereidend werk. Eerst moest er een stageplaats gezocht worden. Er werd gezocht naar een plaats die aan onze verwachtingen voldeed nl: Oye LENA.

Deze organisatie werd door twee Belgische meisjes opgestart. Gelukkig verbleef één van de oprichters op dat moment in België. Zo kon er gemakkelijk afgesproken worden om de contracten in orde te doen, om vragen te beantwoorden en informatie uit te wisselen. Het project is in januari 2013 van start gegaan. Ik zat er dus van het begin bij, ik heb de opstart van het project mee gemaakt.

Maar vooraleer ik kon vertrekken moesten er nog een heleboel dingen geregeld worden. Allereerst wilde ik de beurs aanvragen, zo kon ik mijn kosten wat dekken. Daarvoor vulde ik een Engels document in. Vlak voor aanvang van mijn stage kreeg ik te horen dat ik de beurs toegekend zou krijgen.

Vervolgens moest ik mijn vliegtuigticket boeken. Omdat ik al aan de late kant was heb ik een behoorlijk bedrag moeten betalen voor mijn vlucht. Daarnaast moest ik mijn inentingen hebben, verzekering bekijken en aanvragen, verder contacten opnemen met de organisatie, bankkaarten aanvragen, enz.

Op 5 februari was het eindelijk zover. Samen met een medestudente van Howest en twee andere studenten van Hogent vertrok ik op mijn eigen buitenlands avontuur. Vanuit Zaventem vloog ik naar Madrid om dan de volgende vlucht naar Lima te nemen en als laatste over te stappen om naar Cusco te vliegen. Na een uurtje of zestien kwam ik aan in Cusco. Daar werd ik opgewacht door één van de oprichters. Het was een vriendelijk onthaal. De eerste week verbleef ik in een gastgezin. Daarna zijn we in de auto gesprongen en hebben we een tripje gemaakt naar onze eigenlijke stageplaats in Curahuasi.

Mijn eerste indruk van het stadje was niet zo positief. Ik had net in de grote stad gezeten en dan kwam ik toe in een boerendorpje waar bijna niets was. Maar het onthaal van de andere vrijwilligers en mijn stagementor maakte veel goed. Onmiddellijk voelde ik me thuis en verdween de heimwee naar de grote stad. Het huis waar ik verbleef met de andere studenten lag dicht bij het kleuterproject. De eerste week moesten er nog heel wat dingen gedaan worden zodat het project startklaar gemaakt kon worden. Daarna vlogen we er onmiddellijk in met onze eerste stage week.

Omdat ik samen met de andere studente de eerste ergotherapeut was die aanwezig was op het project kregen wij een vrije invulling over wat we wilden doen. Aan de kinderen boden we individuele sessies aan om op maat van het kind te kunnen werken. De doelstellingen waren eigen voor het kind. Daarnaast boden wij sensosessies aan binnen het kader van ons eindwerk. De kleuters leerden hun eigen zintuigen te activeren en werden zich bewust van hun eigen lichaam en hun grenzen.

Omdat we in een andere cultuur zaten hebben we ons moeten aanpassen. De taalbarriere is iets waar studenten die hun stage lopen in België niets mee te maken hebben. Je stage in Peru lopen waar spaans gesproken wordt vraagt een hele inspanning. Er kan maar op een beperkte manier gecommuniceerd worden met de kleuters. Om dit probleem aan te passen werkten we met pictogrammen en foto’s. ook konden we steeds rekenen op de hulp van onze stage mentor. Wel heb ik niet veel last gehad van de culturele verschillen. Ik heb me snel aangepast en proberen te integreren in de cultuur.

Op persoonlijk vlak heb ik mezelf een stuk beter leren kennen. Mijn hele ervaring heeft me sterker gemaakt. Ik heb leren om voor mezelf te zorgen. Ik heb mijn plan leren trekken in een land met een vreemde cultuur, met een vreemde taal die ik in het begin niet goed beheerste. Ik heb veel geduld moeten uitoefenen op verschillende vlakken. Na deze ervaring heb ik meer zelfvertrouwen in mijn eigen handelen. Ik heb mijn tijd nodig gehad om te ontplooien maar beetje bij beetje bloeide ik helemaal open.

Maar natuurlijk was het niet allemaal werk en heb ik fantastische dingen meegemaakt in mijn vrije tijd. Samen met de anderen hebben we een klein stuk van het wondermooie Peru ontdekt en bezocht. We hebben ons aangepast aan de plaatselijke cultuur en ik heb een heleboel personen leren kennen die me altijd bij zullen blijven.

Als besluit kan ik alleen maar zeggen: DOEN! Ga op buitenlandse stage en je zult er de tijd van je leven meemaken. Het is een ervaring die ze me nooit meer kunnen afnemen en waar ik de rest van mijn leven aan zal blijven denken. Ik ben ongelofelijk tevreden dat ik de stap heb durven zetten.

Mara Lapiere
Student Ergotherapie- wellnesscoaching
2012-2013

Contact   |    Privacy & Copyrights ©2015 HOWEST.be - Lid van AUGent